ก่อน ที่ ชีวิต จะ ถูก จับ จ้อง ด้วย สาย ตา ทั้ง ประเทศ ก่อน ที่ แสง แปล จะ กลาย เป็น ส่วน หนึ่ง ของ ชีวิต เธอ คือ เด็ก หญิง ธรรมดา คน หนึ่ง ที่ เติบ โต ใน บ้าน ไม้ หลัง เก่า ริม แม่ น้ำ แม่ กรอง เสียง น้ำ กระทบ ตลิ่ง คือ เพลง กล่อง กลิ่น ดิน หลัง ฝน คือ กลิ่น ความ ทรง จำ ท่าน ผู้ หญิง ศรีรัตน์ เกิด ใน วัน ฝน พรำ วัน ที่ แม่ จุด ธูป อธิษฐาน ขอ ให้ ลูก มี ชีวิต ที่ ไม่ ลำบาก บ้าน ของ เธอ ไม่ มี รั้ว หรูหรา มี แค่ ผ้า ม่าน สี ซีด กับ เสียง หัวเราะ ของ พี่ น้อง พ่อ เป็น คน ขยัน ขี่ มอเตอร์ไซเคิล รับ จ้าง แม่ ทำ กับ ข้าว ขาย

ตอน เช้า เธอ ช่วย กวาด ลาน บ้าน ล้าง จาน และ ยิ้ม ให้ ลูก ค้า เสมอ ชีวิต ไม่ ได้ มี ของ เล่น ราคา แพง แต่ มี หนังสือ เก่า ๆ ที่ แม่ ห่วง ยิ่ง กว่า เพชร ใน คืน ที่ ฝน ตก เธอ ชอบ นั่ง ริม หน้า ต่าง อ่าน นิทาน เรื่อง เดิม ซ้ำ ๆ เรื่อง โปรด ของ เธอ คือ หญิง ชาว บ้าน ที่ กลาย เป็น ราชินี ไม่ ใช่ เพราะ อยาก เป็น เจ้า หญิง แต่ เพราะ หญิง คน นั้น มี หัว ใจ ที่ ไม่ ยอม แพ้ มี คำ หนึ่ง ที่ แม่ สอน เสมอ ถ้า ใจ เรา สะอาด แม้ อยู่ ใน ที่ ต่ำ คน ก็ เห็น ข้า คำ นั้น ติด อยู่ ใน ใจ ของ เธอ ตลอด ชีวิต เมื่อ เข้า สู่ วัย ท่าน ผู้ หญิง ศรีรัตน์ เป็น เด็ก หญิง ที่ ตั้ง

ใจ เธอ ไม่ ใช่ คน ที่ พูด เก่ง แต่ ทุก ครู จำ ได้ ว่า เธอ เป็น คน ฟัง เก่ง และ คิด ลึก กว่า คำ พูด เธอ ชอบ วิชา สังคม ประวัติศาสตร์ และ กฎ หมาย ชอบ ตั้ง คำ ถาม กับ สิ่ง รอบ ตัว ทำไม บาง คน เกิด มา รวย ทำไม ผู้ หญิง ต้อง ยอม เงียบ คำ ถาม เหล่า นี้ ไม่ เคย มี คน ตอบ แต่ เธอ ก็ ไม่ เคย หยุด ถาม เธอ ใช้ เงิน เก็บ ซื้อ หนังสือ เก่า ยืม ตำรา ของ พี่ และ จด บันทึก ด้วย ลาย มือ เล็ก ๆ ใน สมุด เล่ม 1 เธอ เขียน ไว้ ว่า อยาก เป็น ผู้ หญิง ที่ มี ค่า เพราะ ความ รู้ ไม่ ใช่ เพราะ หน้า ตา หลัง เรียน จบ สาย อาชีพ เธอ เลือก เรียน ต่อ

มหาวิทยาลัย เปิด ทั้ง ที่ ต้อง ทำ งาน ไป ด้วย เรียน ไป ด้วย เธอ เคย ขี่ รถ 2 แถว วัน ละ 2 ชั่วโมง เพื่อ ไป ฟัง บรรยาย ไม่ ใช่ เพราะ หวัง ตำแหน่ง แต่ เพราะ เชื่อ ว่า การ ศึกษา เปลี่ยน ชีวิต คน ได้ สังคม ใน ยุค นั้น ยัง เต็ม ไป ด้วย กำแพง ผู้ หญิง จาก ต่าง จังหวัด ถูก มอง ว่า ไม่ มี โอกาส แต่ เธอ ไม่ เคย โกรธ สังคม เธอ เลือก ใช้ ความ สงบ พิสูจน์ ตัว ตน เธอ เคย พูด กับ เพื่อน ว่า ชีวิต เรา อาจ จะ ไม่ มี เวที ให้ พูด แต่ เรา สร้าง เวที ให้ ตัว เอง ฟัง หัว ใจ ได้ เสมอ และ แล้ว วัน หนึ่ง โอกาส ก็ ปรากฏ ประกาศ รับ สมัคร

งาน ใน วังหลวง เธอ ส่ง ใบ สมัคร โดย ไม่ บอก ใคร และ เขียน จดหมาย แนบ ท้าย ว่า หนู ไม่ มี อะไร พิเศษ นอก จาก หัว ใจ ที่ อยาก เรียน รู้ ทุก วัน วัน ที่ ได้ รับ จดหมาย ตอบ รับ จาก ราชสำนัก ท่าน ผู้ หญิง ศรีรัตน์ เงียบ ไป นาน เธอ ไม่ ได้ ตะโกน ด้วย ความ ดี ใจ แต่ ยก มือ ขึ้น พนม แล้ว หลับ ตา แน่น วัน แรก ที่ ก้าว เข้า ไป ใน รั้ว วัง เธอ ใส่ เสื้อ เชิด สี ขาว กับ กระโปรง สุภาพ ผม ถัก เปีย เรียบ ร้อย ไม่ มี เครื่อง ประดับ มี เพียง เข็ม กลัด เล็ก ๆ ที่ แม่ ปัก ชื่อ ไว้ ไม่ มี ใคร จำ เธอ ได้ ใน ตอน นั้น เธอ คือ น้อง ใหม่ ที่ เดิน เบา พูด

น้อย และ ก้ม สี สกับ ทุก คน เธอ ได้ รับ มอบ หมาย ให้ ดู แล งาน เอกสาร ยก ของ จัด ห้อง รับ รอง งาน ที่ ไม่ มี ใคร เห็น แต่ ต้อง ทำ ให้ ดี ที่ สุด ใน แต่ ละ วัน เธอ เรียน รู้ มารยาท ใน วัง ด้วย ใจ จด จอ ท่อง ชื่อ ราชวงศ์ ท่อง บท เจริญ พระ พุทธมนต์ ฝึก ก้ม 4 สะบ สุภาพ แม้ จะ ไม่ มี ใคร บอก ว่า ต้อง ทำ แต่ เธอ เลือก ทำ บาง คืน เธอ นั่ง เขียน บันทึก ใต้ แสง ไฟ สลัว เล่า ถึง ความ เหนื่อย ความ ไม่ มั่น ใจ และ ประโยค หนึ่ง ที่ ปรากฏ บ่อย คือ วัน นี้ ฉัน ได้ เรียน รู้ อะไร ใหม่ อีก 1 อย่าง เพื่อน ร่วม งาน บาง คน บอก ว่า เธอ เงียบ จน

เหมือน ไม่ มี ตัว ตน แต่ เมื่อ ใคร ได้ คุย ด้วย จะ พบ ว่า เธอ จำ ชื่อ ทุก คน ได้ แม้ แต่ ช่าง ทำ ความ สะอาด หรือ ยาม ประตู หน้า เธอ เชื่อ ว่า ความ อ่อน น้อม ไม่ ทำ ให้ คน อ่อน แอ แต่ คือ เกราะ ของ คน ที่ กล้า หยัด ยืน โดย ไม่ ต้อง เสียง ดัง และ ใน ความ เงียบ นั้น เอง ฟ้า ก็ ค่อย ๆ ลิขิต เส้น ทาง ใหม่ ให้ เธอ ไม่ มี ใคร รู้ แน่ ชัด ว่า ท่าน ผู้ หญิง ศรีรัตน์ ได้ พบ กับ พระ บรมโอรสาธิราช เป็น ครั้ง แรก เมื่อ ไหร เพราะ ไม่ มี ภาพ ไม่ มี บันทึก มี เตียง เสียง เล่า ขาน เบา ๆ ใน รั้ว วัง ว่า มี หญิง สาว คน หนึ่ง ที่ ทำ ให้ พระ องค์ ทรง

หยุด มอง เธอ ไม่ ได้ เดิน เข้า ไป ด้วย เครื่อง เพชร ไม่ ได้ แต่ง ตัว หรูหรา มี เพียง รอย ยิ้ม สุภาพ กับ น้ำ เสียง อ่อน โยน ที่ ทำ ให้ ห้อง รับ รอง ทั้ง ห้อง สงบ ลง อย่าง ประหลาด พระ องค์ ทรง ตรัส ถาม ว่า เจ้า ชื่อ อะไร และ เธอ ตอบ ด้วย เสียง เบา ซีรัตน์ เพคะ ชื่อ ที่ ฟัง ธรรมดา แต่ ก้อง อยู่ ใน ใจ พระ องค์ นาน กว่า ที่ ใคร จะ รู้ ความ สัมพันธ์ ของ ทั้ง สอง คน ไม่ เคย มี พิธี เปิด ตัว ไม่ มี กระแส ข่าว ไม่ มี ภาพ ถ่าย ลุก มี เพียง สาย ตา ของ คน ใกล้ ชิด ที่ เริ่ม สังเกต ว่า เวลา พระ องค์ เสด็จ มา เธอ มัก จะ ยืน อยู่ เงียบ ๆ

ที่ มุม ห้อง ความ รัก ของ พวก เขา เติบ โต ใต้ ร่ม ไม้ ไม่ ใช่ ใต้ แสง ไฟ ไม่ มี คำ หวาน ไม่ มี สัญญา ใหญ่ โต แต่ เธอ รู้ ว่า พระ องค์ ทรง ห่วง ใย และ พระ องค์ ก็ รู้ ว่า เธอ ศรัทธา จน กระทั่ง วัน หนึ่ง ใน ปี พุทธศักราช 2544 ทั้ง สอง ได้ เข้า พิธี สมรส อย่าง เงียบ งั้น ไม่ มี สื่อ ไม่ มี แขก นับ พัน มี เพียง คำ สัตว์ สาบาน ที่ ไม่ ต้อง พูด ออก มา เป็น คำ เมื่อ เธอ ตั้ง ครรภ์ พระ องค์ ทรง ประกาศ ข่าว แก่ ประชา ชน และ ใน ปี 2548 เจ้า ฟ้า ถีบ มังกร รัศมีโชติ ก็ ได้ ประสูติ วัน นั้น เธอ ไม่ ได้ ยิ้ม ให้ กล้อง แต่ เธอ ยิ้ม ให้

ลูก และ กระสิบ เบา ๆ ว่า ลูก เกิด มา ใน รัก ที่ 2 จง เติบ โต ด้วย ใจ ที่ มั่น คง หลัง จาก เจ้า ฟ้า ทีปังกร ประสูติ ท่าน ผู้ หญิง ศรีรัตน์ ได้ รับ การ สถาปนา เป็น พระ เจ้า วรวงศ์ เธอ พระ องค์ เจ้า ศรีรัตน์ ชื่อ ของ เธอ ถูก จารึก ใน ราชกิจจานุเบกษา และ ใน หัว ใจ ของ ประชา ชน อีก จำนวน ไม่ น้อย เธอ ไม่ เคย ถือ ยศ ถือ ศักดิ์ ยัง เดิน ยิ้ม กับ ชาว บ้าน ลง พื้น ที่ เงียบ ๆ กับ โครง การ สาย ย รัก รณรงค์ ให้ แม่ ไทย เลี้ยง ลูก ด้วย นม แม่ พูด คุย กับ ชาว บ้าน ด้วย ภาษา ธรรมดา โดย ไม่ เคย ถือ ว่า ตัว เอง สูง กว่า ใคร เธอ เป็น ทั้ง ภรรยา แม่ ข้า

ราชการ และ ผู้ หญิง ธรรมดา ที่ ต้อง ใช้ หัว ใจ แบก รับ หน้า ที่ มาก กว่า ที่ คน มอง เห็น แต่ โชค ชะตา ก็ เป็น สิ่ง ที่ มนุษย์ ควบ คุม ไม่ ได้ วัน หนึ่ง ชื่อ ของ เธอ ก็ เงียบ หาย จาก ข่าว จาก หน้า หนังสือ ราชการ เหมือน สาย ลม ที่ หยุด พัด โดย ไม่ มี คำ อธิบาย เธอ เลือก อยู่ ใน ความ เงียบ ไม่ โต้ ตอบ ไม่ พูด แทน ตน เอง และ ไม่ มี ใคร ได้ ยิน เสียง จาก เธอ อีก แต่ ใน ใจ ของ คน จำนวน หนึ่ง เธอ ไม่ เคย หาย ไป เธอ ยัง คง เป็น ภาพ ของ ผู้ หญิง ที่ เคย ยิ้ม กลาง แดด เดิน จับ มือ ลูก และ สวม ผ้า ถุง ลาย ดอก เธอ สอน

ให้ เรา รู้ ว่า ไม่ ต้อง เกิด มา สูง ก็ สามารถ อยู่ ใน ใจ คน ด้วย การ กระทำ ไม่ ต้อง พูด ดัง ก็ สามารถ ส่ง ต่อ พลัง ได้ ด้วย ความ เงียบ บาง คน บอก ว่า เธอ จาก ไป อย่าง เงียบ งัน แต่ ใน ความ เงียบ นั้น มี เสียง หนึ่ง ที่ ดัง ขึ้น ใน ใจ คน มาก มาย เสียง ของ หญิง ธรรมดา ผู้ ไม่ เคย หยุด ศรัทธา ใน ความ ดี ผู้ เลือก ใช้ ชีวิต อย่าง สงบ และ ทิ้ง ไว้ เพียง เพียง บท เรียน ที่ ไม่ มี วัน ลบ เลือน