เมื่อ เดือน กรกฎาคม เวียน มา บรรจ เสียง ไตร พิธี ที่ ดัง ขึ้น ใน พระ ราชวัง ไม่ ได้ เพียง แค่ บอก เวลา แต่ ยัง เตือน ถึง ความ ทรง จำ ที่ ฝัง แน่น ใน หัว ใจ ของ ใคร หลาย คน วัน คล้าย วัน ประสูติ ของ เจ้า ฟ้า ที ปังกร รัศมีโชติ ใน ปี นี้ ดำเนิน ไป อย่าง เรียบ ง่าย สง่า งาม และ เงียบ งัน เงียบ จน บาง คน เริ่ม ตั้ง คำ ถาม กับ ความ เงียบ นั้น เอง ราชกิจจานุเบกษา ได้ กำหนด วัน ประสูติ ของ พระ องค์ ไว้ ชัด เจน แต่ ใน สาย ตา ของ ประชา ชน ทั่ว ไป วัน นั้น มี มาก กว่า หมาย เลข บน ปฏิทิน มัน คือ รอย ต่อ ระหว่าง ความ จริง ความ

ทรง จำ และ สิ่ง ที่ ไม่ สามารถ กล่าว ออก มา ได้ เพราะ ใน ท่าม กลาง เสียง เฉลิม ฉลอง ที่ จัด ขึ้น ใน วัง มี บาง เสียง ที่ ไม่ ได้ รับ เชิญ เข้า มา เสียง จาก ประชา ชน ที่ เคย เห็น ภาพ ใน อดีต ภาพ ของ ผู้ หญิง คน หนึ่ง ผู้ เคย อยู่ เคียง ข้าง พระ โอรส ใน วัย เยาว ผู้ เคย วาง มือ ประคอง พระ หัตถ์ เล็ก ๆ เดิน ข้าม สะพาน ไม้ แห่ง เยาว ด้วย กัน แต่ ใน วัน นี้ ชื่อ ของ เธอ ไม่ มี แม้ แต่ จะ เอ่ย ผ่าน ลม เสียง ใด เธอ ไม่ ได้ อยู่ ใน พิธี ไม่ อยู่ ใน ถ้อย แถลง แต่ กลับ อยู่ ใน ใจ ของ คน ดู อยู่ ใน คำ ถาม ที่ ยัง ไม่ มี คำ ตอบ บาง คน พูด เบา ๆ ว่า เวลา

นั้น เหมือน จะ หยุด ไป พร้อม กับ เธอ เพราะ แม้ เวลา อาจ รักษา บาด แผล แต่ บาง ชื่อ กลับ ถูก ลบ ออก จาก ปฏิทิน ด้วย ความ เงียบ เสียง กระซิบ เริ่ม ดัง ขึ้น บน สื่อ สังคม ผู้ คน ตั้ง คำ ถาม ว่า ทำไม พิธี ใน ปี นี้ จึง สงบ เกิน ไป ทำไม ภาพ ที่ ปรากฏ จึง ถูก จัด อย่าง รอบ คอบ เป็น พิเศษ และ ที่ สำคัญ ทำไม ไม่ มี แม้ การ กล่าว ถึง ผู้ ให้ กำเนิด คำ ถาม เหล่า นี้ ไม่ ได้ เกิด จาก การ อยาก รู้ อยาก เห็น อย่าง ผิว เผิน แต่ มา จาก ความ ห่วง ใย ความ ผูก พัน และ ความ ทรง จำ ของ ประชา ชน ที่ ยัง ไม่ จ่าง แม้ ราชสำนัก จะ

เงียบ แต่ ประชา ชน กลับ พูด กัน เบา ๆ ว่า ผู้ หญิง ที่ ไม่ อยู่ ตรง นั้น อาจ ยัง อยู่ ใน หัว ใจ ของ คน ที่ ยืน อยู่ ข้าง หน้า วัน เกิด ใน ราชวงศ์ ไม่ ใช่ แค่ การ บรรลุ นิติภาวะ หรือ วัน แห่ง การ เติบ โต แต่ มัน คือ เวที ของ การ จัด วาง ภาพ ลักษณ์ ความ หวัง และ อนาคต ของ สถาบัน และ บาง ครั้ง เวที นั้น ก็ เผย ให้ เห็น ว่า อะไร ไม่ ได้ ถูก วาง ไว้ ต่อ ไป เรา จะ สำรวจ คำ กล่าว ของ ทาง การ ที่ ถูก เผย แพร่ และ สิ่ง ที่ ไม่ ได้ ถูก พูด ถึง อย่าง ตั้ง ใจ เมื่อ ถ้อย แถลง จาก ราชกิจจานุเบกษา เผย แพร่ ใน วัน เฉลิม พระ

ชนพรรษา ทุก ถ้อย คำ ล้วน ได้ รับ การ กลั่น กรอง ด้วย ความ ระมัด ระวัง เนื้อ หา กล่าว ถึง พระ ปรีชา สามารถ ความ เพียร พยายาม และ พระ ราชริวัตร ที่ สง่า งาม ของ เจ้า ฟ้า ที ปังกร รัศมีโชติ เป็น คำ กล่าว ที่ อบ อุ่น และ เป็น ทาง การ ดั่ง แสง อาทิตย์ ยาม เช้า ให้ ความ อบ อุ่น แต่ ไม่ เผย ให้ เห็น ทุก มุม ของ วัน นั้น สิ่ง ที่ น่า สน ใจ ไม่ ใช่ เพียง สิ่ง ที่ ถูก กล่าว แต่ คือ สิ่ง ที่ ไม่ ได้ ถูก เอ่ย ถึง เลย ไม่ มี การ กล่าว ถึง บุคคล ผู้ ให้ กำเนิด ไม่ มี การ กล่าว ถึง ภาพ ใน อดีต ที่ เคย เป็น ส่วน หนึ่ง ของ วัน พิเศษ นี้

และ ไม่ มี แม้ แต่ สัญลักษณ์ ใด ที่ ทำ ให้ ย้อน คิด ถึง ผู้ หญิง คน นั้น ผู้ ซึ่ง ใน อดีต เคย อุ้ม พระ องค์ ไว้ ด้วย ส แขน ที่ อบ อุ่น ที่ สุด บาง คน อาจ บอก ว่า กาล ละเว้น นี้ เป็น เพียง แนว ทาง ของ สำนัก ราชเลขาธิการ แต่ กับ ผู้ ที่ เฝ้า ดู เรื่อง ราว เหล่า นี้ มา นาน มัน คือ ความ เงียบ ที่ เปล่ง เสียง ดัง ที่ สุด นัก วิเคราะห์ บาง คน ได้ ตั้ง ข้อ สังเกต ถึง การ จัด วาง ภาพ ลักษณ์ ว่า แม้ ไม่ มี การ กล่าว ถึง ใคร อย่าง ไป ตรง มา แต่ การ ไม่ กล่าว เอง ก็ อาจ เป็น การ ส่ง สาร อย่าง ชัด เจน ไม่ ใช่ แค่ ใน พิธี ไม่ ใช่ แค่ ใน คำ พูด แม้ แต่ การ จัด วาง

ตำแหน่ง ที่ นั่ง มุม กล้อง จาก สื่อ ทาง การ หรือ แม้ แต่ บุคคล ที่ ปรากฏ ตัว ใน ภาพ ถ่าย ล้วน สะท้อน ถึง กระบวน การ วาง กลยุทธ์ เชิง สื่อ สั อย่าง ลึก ซึ้ง แต่ ประชา ชน ไม่ ใช่ เพียง ผู้ รับ ศาล อีก ต่อ ไป ใน ยุค ที่ ภาพ 1 ภาพ สามารถ ถูก แชร์ ไป ทั่ว โลก ภาย ใน ไม่ กี่ วินาที ความ เงียบ จึง ไม่ ได้ ควบ คุม ความ เข้า ใจ เสมอ ไป ตรง กัน ข้าม มัน กลับ กระตุ้น คำ ถาม และ การ ตี ความ ใหม่ ที่ ไม่ มี ใคร สามารถ ควบ คุม ได้ ใน ขณะ ที่ เสียง ปรบ มือ ก้อง กังวาล ใน พระ ราชพิธี อีก ฟาก หนึ่ง ของ หน้า จอ มี เสียง ที่ เบา กว่า แต่ อย่าง ลึก

กว่า แม่ ของ เขา อยู่ ที่ ไหน ใน วัน นี้ ท่าม กลาง การ ราย งาน ของ สื่อ กระแส หลัก ที่ รักษา ระยะ ห่าง อย่าง ระมัด ระวัง เสียง สะท้อน จาก โลก ออนไลน์ กลับ ดัง ขึ้น อย่าง ต่อ เนื่อง มี ทั้ง คำ ถาม คำ กล่าว และ เรื่อง เล่า ที่ ไม่ เคย ปรากฏ บน หน้า หนังสือ พิมพ์ แต่ วง เวียน อยู่ ใน ใจ ของ ผู้ คน จำนวน มาก บาง คน ตั้ง ข้อ สังเกต ว่า เมื่อ ยัง ทรง พระ เยเยา เจ้า ฟ้า ทีปังกร ไม่ เคย ห่าง จาก ผู้ เป็น มารดา เลย แม้ แต่ วัน เดียว ภาพ ถ่าย จาก อดีต ยัง คง อยู่ ใน ความ ทรง จำ ของ คน ไทย ภาพ ของ แม่ ที่ พา ลูก เข้า

วัด รับ แขก บ้าน แขก เมือง หรือ นั่ง เคียง ข้าง กัน ใน วัน สำคัญ เมื่อ วัน นี้ วัน นั้น เวียน กลับ มา แต่ คน ข้าง กาย กลับ ไม่ ใช่ เธอ อีก ต่อ ไป คำ ถาม จึง เกิด ขึ้น ว่า สิ่ง ใด กัน ที่ ทำ ให้ ความ สัมพันธ์ สาย เลือด ต้อง ถูก เก็บ ไว้ เบื้อง หลัง ม่าน เงียบ งัน แน่ นอน ว่า ไม่ มี คำ ตอบ อย่าง เป็น ทาง การ แต่ สิ่ง ที่ หลั่ง ไหล เข้า มา แทน คือ เส้น เรื่อง นอก ทาง ที่ ประชา ชน ร่วม กัน สร้าง ขึ้น บาง คน กล่าว ว่า แม่ ของ เจ้า ฟ้า อาจ ไม่ ปรากฏ ใน พิธี แต่ ยัง ปรากฏ ใน หัว ใจ ของ พระ องค์ บาง คน เขียน ไว้ ใน

โซเชียล ว่า เรา ต่าง เติบ โต มา กับ ภาพ ของ เธอ จะ ให้ ลืม เพียง เพราะ ไม่ มี ภาพ ใน วัน นี้ คง ทำ ไม่ ได้ อีก มุม หนึ่ง มี คำ เล่า จาก ผู้ ที่ เคย ใกล้ ชิด ราชสำนัก ว่า ใน วัน พระ ราชพิธี หนึ่ง ของ อดีต เจ้า ฟ้า ทีปังกร ทรง หัน กลับ มา มอง มอง หา ใคร บาง คน และ แม้ จะ ไม่ มี ใคร พูด อะไร แต่ สาย ตา นั้น ก็ เต็ม ไป ด้วย คำ ถาม แต่ เรื่อง เหล่า นี้ ไม่ เคย ได้ รับ การ ยืน ยัน ไม่ เคย ถูก ราย งาน และ ไม่ เคย ได้ รับ คำ อธิบาย ทว่า มัน กลับ ฝัง แน่น ใน สำนึก ของ ผู้ เฝ้า มอง มา ตลอด 20 ปี บาง เรื่อง ราว จึง กลาย เป็น ความ จริง ส่วน บุคคล

ที่ ไม่ ได้ ต้องการ การ รับ รอง จาก ราชสำนัก แค่ ต้องการ ไม่ ให้ ถูก ลบ ออก จาก ความ ทรง จำ ของ สังคม เพราะ ใน ทุก เรื่อง เล่า อย่าง เป็น ทาง การ มัก มี เส้น เรื่อง นอก ทาง ที่ ล่อง ลอย เงียบ งาน แต่ ทรง พลัง เกิน กว่า จะ มอง ข้าม เมื่อ คำ พูด เงียบ ลง ความ รู้ สึก จึง เริ่ม ส่ง เสียง หลัง วัน พระ ราชพิธี อีก เครือ ข่าย โซเชียล แทบ ทุก แพลตฟอร์ม ของ ไทย ต่าง ไป ด้วย คำ ถาม บ้าง ก็ พูด ด้วย ความ เคารพ บ้าง ก็ วิจารณ์ ด้วย ความ อัด อั้น และ บ้าง เพียง แค่ เฝ้า มอง ด้วย สาย ตา ที่ ปปน ระหว่าง ความ รัก ความ สงสัย และ ความ

เสีย ใจ ประชา ชน จำนวน ไม่ น้อย ยอม รับ ว่า พวก เขา คาด หวัง ไม่ ใช่ การ ปรากฏ ตัว ของ ใคร แต่ เป็น การ ยอม รับ ใน อดีต ที่ เคย มี อยู่ จริง ไม่ ใช่ เพื่อ ฟื้น ฝอย หา ตะเข็บ แต่ เพื่อ ยืน ยัน ว่า สาย ใย แม่ ลูก ไม่ ได้ จ้าง หาย เพียง เพราะ ไม่ มี ใน ราชกิจจานุเบกษา ยิ่ง เมื่อ ความ เงียบ ของ ราชสำนัก ขยาย ตัว เสียง สะท้อน จาก ประชา ชน ก็ ยิ่ง ดัง ขึ้น มี การ เปรียบ เทียบ กับ เหตุ การณ์ ใน อดีต เมื่อ สมา สมาชิก พระ ราชวงศ์ บาง พระ องค์ ถูก ถอด ถอน แต่ กลับ ได้ รับ ความ เห็น อก เห็น ใจ จาก ประชา ชน อย่าง ล้น หลาม ภาพ ลักษณ์ ที่ ราชสำนัก พยายาม

ควบ คุม กับ ภาพ ที่ ผู้ คน เลือก จะ จด จำ กลับ ไม่ เหมือน กัน เสมอ ไป และ นี่ คือ ความ ท้า ทาย สำคัญ ของ สถาบัน เพราะ ใน ยุค ดิจิทอล การ ควบ คุม ภาพ ลักษณ์ ไม่ ได้ อยู่ แค่ ใน มือ ของ ฝ่าย สืบ แต่ กระจาย ไป สู่ มือ ของ ประชา ชน ทุก คน ที่ มี สมาร์ทโฟน คำ ถาม อย่าง ทำไม ไม่ มี รูป แม่ ของ เขา ใน งาน เขา ยัง คิด ถึง เธอ ไหม เขา รู้ หรือ ไม่ ว่า คน ที่ เคย อุ้ม เขา ไว้ ถูก ลบ ออก จาก ประวัติศาสตร์ กลาย เป็น เสียง สะท้อน ที่ สร้าง แรง กระเพื่อม ใน ความ รู้ สึก ของ สังคม ไม่ ใช่ เพราะ ประชา ชน ต้องการ สร้าง ความ แตก

แยก แต่ เพราะ พวก เขา รู้ สึก ว่า ความ รัก ของ แม่ ควร ได้ รับ เกียรติ ไม่ ใช่ ความ เงียบ ใน บาง มุม ของ พิธี ที่ ไม่ มี ใคร จับ ภาพ ไว้ อาจ มี สาย ตา หนึ่ง ที่ เงียบ เหงา หรือ อาจ ไม่ มี เลย แต่ ความ รู้ สึก ที่ แฝง อยู่ ใน วัน นั้น กลับ สะท้อน ก้อง ใน ใจ ของ ผู้ ชม จำนวน มาก และ เมื่อ ความ รู้ สึก กลาย เป็น พลัง มัน ก็ กลาย เป็น คำ ถาม ที่ ใหญ่ เกิน กว่า จะ ปล่อย ผ่าน เมื่อ วัน สำคัญ ผ่าน พ้น ไป สิ่ง ที่ หลง เหลือ ไม่ ใช่ เพียง ภาพ ถ่าย หรือ คำ กล่าว ราด พิธี แต่ คือ ความ รู้ สึก หลาก หลาย ที่ กลาย เป็น มรดก แห่ง การ ตี ความ ใน ยุค สมัย ที่ ข้อ มูล

สามารถ ถูก สร้าง ได้ ใน พริบ ตา ความ จริง ไม่ ใช่ สิ่ง แน่ นอน หาก แต่ อยู่ ใน มือ ของ ผู้ ที่ เลือก จะ เชื่อ สำหรับ บาง คน วัน เกิด ของ เจ้า ฟ้า ทีปังกร ใน ปี นี้ คือ บท พิสูจน์ แห่ง ความ เจริญ เติบ โต แต่ กับ อีก หลาย คน มัน คือ บท สะท้อน ของ การ เติบ โต ท่าม กลาง ความ เงียบ เงียบ จาก ผู้ ให้ กำเนิด เงียบ จาก คำ อธิบาย และ เงียบ จาก ความ คาด หวัง ที่ ไม่ มี ใคร กล้า กล่าว คำ ถาม จึง ไม่ ใช่ แค่ เกิด อะไร ขึ้น แต่ คือ ใคร ควบ คุม เรื่อง เล่า และ ประชา ชน มี สิทธิ์ ใน การ ตี ความ อดีต หรือ ไม่ ประวัติศาสตร์ ไม่ ได้ ถูก เขียน

ด้วย หมึก ของ ผู้ ชนะ เพียง ฝ่าย เดียว อีก ต่อ ไป ใน โลก ปัจจุบัน ประวัติศาสตร์ ถูก สร้าง ด้วย การ มี ส่วน ร่วม ของ ทุก คน เรื่อง ราว ของ วัน หนึ่ง ใน เดือน กรกฎาคม อาจ ดู เล็ก น้อย ใน สาย ตา บาง คน แต่ สำหรับ ผู้ ที่ เฝ้า มอง มัก เกิน 2 ทศวรรษ มัน คือ บท สะท้อน แห่ง หัว ใจ ที่ ยัง ไม่ ถูก เยียวยา เพราะ ใน ทุก บท พิธี ย่อม มี บท เงียบ ที่ ไม่ ถูก รับ รู้ ใน ทุก เสียง เฉลิม ฉลอง ย่อม มี เสียง ถอน หาย ใจ ที่ ไม่ มี ใคร ได้ ยิน และ ใน ทุก สาย ตา ที่ มอง ไป ข้าง หน้า ย่อม มี บาง ดวง ตา ที่ หัน กลับ ไป มอง ข้าง หลัง ท้าย ที่ สุด แล้ว มรดก ของ วัน นั้น

อาจ ไม่ ใช่ เพียง พิธี หรือ คำ ถวาย พระ พร แต่ คือ คำ ถาม ที่ ยัง ไม่ มี คำ ตอบ คือ การ ตี ความ ที่ ไม่ มี ใคร สามารถ ควบ คุม และ คือ ความ รู้ สึก ที่ ไม่ เคย หาย ไป แม้ เวลา จะ ผ่าน ใน ความ เงียบ บาง ครั้ง สิ่ง ที่ ไม่ ได้ กล่าว ออก มา กลับ เป็น สิ่ง ที่ ประชา ชน จด จำ มาก ที่ สุด ช่อง แวง แอง Channel ขอ ฝาก คำ ถาม ไว้ กับ คุณ ผู้ ชม ว่า เบื้อง หลัง ของ ความ จริง ที่ เรา รับ รู้ ยัง มี อีก กี่ ความ เงียบ ที่ เรา ไม่ กล้า แม้ แต่ จะ มอง เข้า ไป